Kryzys ma miejsce wtedy, gdy człowieka ogrania nadmierny stres  czyniąc go niezdolnym do prawidłowego funkcjonowania. W miarę narastania sytuacji stresowej zwykłe mechanizmy radzenia sobie nie przynoszą ulgi, osoba w sytuacji kryzysowej często doświadcza ekstremalnych uczuć: lęku, żalu, wrogości, bezradności, beznadziejności, poczucia wyobcowania wobec siebie, rodziny, społeczeństwa. Stres może stanowić reakcję na pojedyncze zdarzenie lub kilka zdarzeń występujących jednocześnie jedno po drugim.

Wywołuje on poważne zakłócenia równowagi psychicznej człowieka i zaburza jego działanie, dlatego każda osoba przeżywająca kryzys wymaga pomocy najczęściej korzysta wówczas ze wsparcia osób bliskich: rodziny przyjaciół, grup samopomocy.

Osoby pozbawione naturalnego systemu wsparcia po przeżyciach szczególnie dramatycznych doświadczeń, których dezorganizacja psychiczna, wywołana krytyczny wydarzeniem, osiągnęła ostrą fazę, powinny zostać objęte profesjonalną interwencją kryzysową.

Interwencja kryzysowa jest umiejętnym wkroczeniem w sytuację osobistą ofiary kryzysu. Rozumiemy ją jako metodę systemowego interdyscyplinarnego, wielowątkowego oddziaływania na osobę w kryzysie, dostarczającą wszechstronnego wsparcia i wielostronnej pomocy psychologicznej, prawnej, socjalnej, medycznej, informacyjnej i innej.

Celem interwencji kryzysowej jest spowodowanie odzyskania przez osobę w kryzysie zdolności do samodzielnego pokonania lub złagodzenia objawów reakcji kryzysowej, zapobieżeniu przejściu ostrego kryzysu w stan chroniczny, przywrócenie umiejętności samodzielnego radzenia sobie.