Zgodnie z definicją zawartą w Konwencji Genewskiej z 28 lipca 1951 roku dotyczącej statusu uchodźców i dołączonym doń Protokole Nowojorskim z 31 stycznia 1967 roku (Dz. U. 1991 nr 119 poz. 515 i 517) „uchodźcą jest osoba, która żywi uzasadnioną obawę przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, znajduje się poza terytorium kraju, którego jest obywatelem i – z powodu tych obaw – nie chce lub nie może do tego kraju powrócić”.

Cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku  gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy poprzez:

a)  orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

b)  tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

c) poważne i zindywidualizowanie zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacjach międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać   z ochrony kraju pochodzenia

Cudzoziemiec, który z obawy przed prześladowaniami lub w wyniku tragicznych wydarzeń szuka schronienia poza granicami swojej ojczyzny, może uzyskać ochronę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązujące akty prawne na podstawie, których można uzyskać w Polsce ochronę to przede wszystkim:

- ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2003 nr 128 poz. 1176 z poźn. zm);

- ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2003 r. nr 128 poz. 1175 z poźn. zm).

Polskie prawo przewiduje następujące formy ochrony cudzoziemców:

1. nadanie statusu uchodźcy;

2. udzielenie ochrony uzupełniającej,

3. udzielenie zgody na pobyt tolerowany;

4. udzielenie azylu;

5. udzielenie ochrony czasowej.