|
|
|
RODZINNE DOMY DZIECKA (placówki rodzinne)
Rodzinne Domy Dziecka są jednostkami pomocy społecznej, funkcjonującymi na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, ust. 3, 5, 7, 8 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej 14 lutego 2005r. w sprawie placówek opiekuńczo– wychowawczych (Dz. U. Nr 37 z 2005r., poz.331).
Zadania rodzinnego domu dziecka Placówka rodzinna zapewnia dzieciom częściowo lub całkowicie pozbawionym opieki rodziców całodobową opiekę i wychowanie w warunkach zbliżonych do domu rodzinnego oraz opiekę, do czasu powrotu dziecka do rodziny naturalnej, umieszczenia go w rodzinie adopcyjnej lub jego usamodzielnienia. Placówka w szczególności: 1. tworzy jedną, wielodzietną rodzinę dla dzieci, które nie mogą być umieszczone 2. wychowuje dzieci w różnym wieku, w tym dorastające i stopniowo usamodzielniające się, 3. umożliwia wspólne wychowanie i opiekę licznemu rodzeństwu, 4. zapewnia dzieciom kształcenie, wyrównywanie opóźnień rozwojowych i szkolnych, 5. zaspokaja dzieciom niezbędne potrzeby bytowe, rozwojowe, w tym emocjonalne, społeczne, religijne, a także zapewnia korzystanie z przysługujących na podstawie odrębnych przepisów świadczeń zdrowotnych i kształcenia, 6. utrzymuje kontakt z ośrodkiem pomocy społecznej i powiatowym centrum pomocy rodzinie.
Placówka, realizując zaspokajanie potrzeb dziecka kieruje się w szczególności: 1. dobrem dziecka, 2. poszanowaniem praw dziecka, 3. potrzebą wyrównywania deficytów rozwojowych, 4. koniecznością wspierania rozwoju dziecka poprzez umożliwienie kształcenia, rozwój zainteresowań i indywidualizowanie oddziaływań wychowawczych, 5. potrzebą działań przygotowujących do samodzielnego życia, 6. poszanowaniem praw rodziców wynikających z przepisów prawa rodzinnego, 7. potrzebą działań w celu utrzymywania więzi dziecka z rodziną i umożliwienia jego powrotu do rodziny.
Zasady tworzenia i funkcjonowania rodzinnych domów dziecka Dyrektorem placówki rodzinnej może być osoba, która: - posiada wykształcenie średnie lub wyższe, - odbyła odpowiednie szkolenie w ośrodku adopcyjno-opiekuńczym, o którym mowa
Dyrektor placówki rodzinnej jest jednocześnie wychowawcą. W razie jego nieobecności placówką rodzinną kieruje osoba wyznaczona przez organ prowadzący, w uzgodnieniu
W placówce rodzinnej przebywać może od 4 do 8 dzieci, jednakże w szczególnie uzasadnionych przypadkach liczba dzieci może ulec zmniejszeniu lub zwiększeniu. Wychowankowie mogą pozostać w rodzinnym domu dziecka do czasu uzyskania pełnoletności lub po uzyskaniu pełnoletności, do czasu ukończenia szkoły, w której się uczą. Placówka realizuje indywidualny plan pracy z dzieckiem, prowadzi kartę pobytu dziecka oraz inną niezbędną dokumentację dotyczącą dziecka i jego rodziny. W placówce rodzinnej okresowej oceny sytuacji dziecka dokonuje dyrektor w porozumieniu z właściwym ośrodkiem adopcyjno-opiekuńczym. Podstawą prawną skierowania do placówki jest art. 80 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Skierowanie do placówki rodzinnej wydaje powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przy pomocy powiatowego centrum pomocy rodzinie w porozumieniu Przy kierowaniu dzieci do placówki rodzinnej powinno się uwzględniać odpowiednią różnicę wieku między dzieckiem a dyrektorem placówki, tak aby usamodzielnienie dzieci umieszczonych w tej placówce nastąpiło przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez dyrektora placówki.
Pobyt w placówce rodzinnej ustaje w przypadku: 1) powrotu dziecka do rodziców, 2) zakwalifikowania dziecka do innej formy opieki, 3) usamodzielnienia się dziecka, 4) orzeczenia sądu o zakończeniu pobytu dziecka w placówce.
Szczegółowo organizację placówek, zasady oraz tryb kwalifikowania i kierowania dzieci do placówek rodzinnych, obowiązujący w placówkach standard wychowania i opieki oraz standardy świadczonych usług opiekuńczo-wychowawczych reguluje Rozporządzenie w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych.
Zasady finansowania rodzinnych domów dziecka Placówki rodzinne prowadzone przez miasto są jednostkami budżetowymi. Zasady gospodarki finansowej tych placówek określają odrębne przepisy (ustawa o finansach publicznych). Placówki rodzinne otrzymują środki na bieżące funkcjonowanie, w tym zryczałtowane kwoty na utrzymanie dzieci. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego precyzuje, 1. zryczałtowaną kwotę (34 % podstawy, o której mowa w art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej) na utrzymanie dziecka w placówce rodzinnej, którą przeznacza się na: 1) wyżywienie dostosowane do potrzeb rozwojowych dziecka; 2) wyposażenie w: a) odzież, obuwie, bieliznę i inne przedmioty osobistego użytku, stosownie b) środki higieny osobistej; 3) podręczniki, pomoce i przybory szkolne; 4) koszty przejazdu do i z miejsca uzasadnionego pobytu poza placówką; 5) zajęcia kulturalne, rekreacyjne i sportowe; 6) zabawki odpowiednie do wieku rozwojowego dziecka; 7) miesięczną drobną kwotę do własnego dysponowania przez dziecko umieszczone 8) opłatę za pobyt w bursie lub internacie, jeżeli dziecko uczy się poza miejscowością, w której mieści się placówka.
2. stawki na bieżące funkcjonowanie placówki rodzinnej: 1) miesięczne: – na utrzymanie lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego, w którym mieści się placówka rodzinna, – na usługi telekomunikacyjne, 2) roczne: – na bieżące naprawy, remonty oraz wyposażenie placówki w niezbędny sprzęt, o którym mowa w przepisach o placówkach opiekuńczo-wychowawczych, dla umieszczonych – na świadczenia zdrowotne nieobjęte ubezpieczeniem w Narodowym Funduszu Zdrowia, – na wyrównywanie opóźnień w nauce.
Wynagrodzenie osób zatrudnionych w placówce rodzinnej regulują przepisy w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego. Prowadzenie i finansowanie placówek rodzinnych jest zadaniem własnym powiatu |